(به بهانه فيلتر شدن مجدد وبلاگي دوست داشتني)

..

.

.

دلهامان

از ازل

هم قسم شدند برای تو "نوشتن" و من "خواندن".

دلْ مریضان را چه سود از مغازله حاشیه و متن!

ما ایستاده می میریم،

ما ایستاده می جنگیم،

ما ایستاده سیلی می خوریم

نه همچون دلْ  مریضان

که از وحشت کلام،

قطار می ایستند و 

انگشت کوتاه خویش در گوش یکدیگر فرو می کنند تا ته!

و سر در برف فرو می کنند تا کمر!

و پشت ژست های حال به هم زنِ مذهبی مآبانه  

مدام "تذکر آیین نامه ای" می دهند.

(و  شکرخدا، پدرشان کما فی السابق معیوب سوخته!)

...

..

.

...

..

در این یخبندان کویر

و سپیدی در سپیدی برف

مدام 

 آغوش گرمت را 

 هوس می کنم...

..

.