هنگامي كه عقل دچار جنون عشق مي گردد تمام نيروي خود را به كار مي برد تا بوسيله عقل ، بي عقلي خود را ثابت كند

                                                                                                                        شكسپير

مسیح من!

همه سرمست می شوند از جنون افسانه ای عقل ولی.... با همه نیرو ... بی عقلی ام را کتمان می کنند ......شاید... اندکی .... از مستی اش بپرد!

...

..

.

 

 

میگن افلاطون مي گه: " اگه با دلت چيزي يا کسي رو دوست داري زياد جدي نگيرش، چون ارزشي نداره، چون کار دل دوست داشتنه، مثل کار چشم که ديدنه،

 اما...

اما اگه يه روز با عقلت کسي رو دوست داشتي، اگه عقلت عاشق شد، بدون که داري چيزي رو تجربه مي کني که اسمش عشقه.....

....

....

....

 

مسیح من!

عقل حسابگر سخت گیر خو دپسند عافیت طلب هم ...... عاشق شد.... مبارکه!

 

...

..

.

در میان تمام انسانها،

ناامید ترین آنها،

 کسانی هستند که مدت زیادی امیدوار بودند.....

مثل...

 

 

 

متولد می شویم،

زندگی می کنیم

و می میریم

.....
تولد را درک نمی کنیم

از مرگ می ترسیم

و فراموش می کنیم زنده هستیم.

 

 

گیرند همه روزه و من گیسویت
جویند همه هلال و من ابرویت
از جمله این  دوازده ماه تمام
یک ماه مبارک است و آن هم رویت

 

 

 

به سوی تو آمدم،

آغوش گشوده بودی وسینه فراخ کرده بودی،

به سوی تو آمدم و سینه به سینه ات چسباندم و سر بر شانه ات نهادم و زیر گوش ات گفتم :

 ببند آغوشت را!

نگاه سرد تو همچنان خیره مانده بود بر چشمان بی قرار من و اشک می دوید از حلقومم بر نگاهم.

باز گفتم ببند آغوشت را تا غرق شوم در ملکوت جانت!

نگاه سرد تو همچنان خیره مانده بود بر چشمان بی قرار من و اشک می دوید از حلقومم بر نگاهم.

فریاد زدم: د ِ ببند آغوشت را اسطوره شکوهمند همه تاریخ های نا نوشته این عصر زنگاری!

لبانت می لرزید و نگاه سرد تو همچنان خیره مانده بود بر چشمان بی قرار من و اشک می دوید از حلقومم بر نگاهم.

...

...

قدمی عقب تر آمدم

...

...

دیدم هنوز آغوش گشوده ای مسیح مصلوب من!

تورا هم به چار میخ کشید این روزگار بی عهد بی وفا!

...

...

اشک امانم نمی دهد

...

 

بدان

قلب روزگار را شرحه شرحه خواهم کرد!

سینه به سینه ات خواهم ایستاد!.... خواهم ایستاد! .....خواهم مرد!

 

 

 

 

 

چیزی که باید بیاموزیم، همیشه جلوی چشم های ماست، کافیست با احترام و دقت به اطراف نگاه کنیم که خدا می خواهد ما را کجا ببرد و بهترین قدمی که باید در این لحظه برداریم ، چیست.

 

 

این زن را می بینی؟
به سرایت در آمده ام، برای پاهایم آب
نیاوردی، اما این زن، پاهایم را به اشک
شست و به موهای خویش خشک کرد. مرا
نبوسیدی، لیکن این زن از بدو ورود، باز
نماند از بو سیدن پاهایم. سرم را به روغن
مسح نکردی، لیکن او به عطر تدهین کرد
پاهای مرا. از این رو به تو می گویم:
گناهان او بسیار است، آمرزیده
شد، چرا که بسیار عشق ورزیده،
اما او که آمرزش کم تری یافت،
کم تر عشق ورزید.

انجیل لوقا، باب 7، آیه های 44-47

 

 

 دل نوشته دوست مهربانم .... مرا یاد شعری از بهروز یاسمی انداخت:

بساط عیش مرا رو براه می کردی
و خود بی آنکه بدانی گناه می کردی
من اهل عشق نبودم به آن تصور عام
تو در محاسبه ات اشتباه می کردی
تو حرف می زدی و من سکوت می کردم
من آب می شدم و تو نگاه می کردی
تو خود بی آنکه بدانی از آن فضای نجیب
دل مرا و خودت را سیاه می کردی
و در ضیافت سنگین شام آن شب شوم
مرا که هیچ ، خودت را تباه می کردی
خلاصه دوست من!با تمام خوبیهات
قبول کن کمی اشتباه می کردی

...

..

.

 

خوشحالم که وجود دارد- او به من نشان داد که

 می توانم عشقی فراتر از تصور خودم داشته باشم،

 و این برایم برکت است..